Kibrit Kutusu
TOHUM
Yanık kirpik kokuları arasında, ne diye ey çocuk
Susar bu yatak, yüzüm masmavi, fena halde arsız bir şarkı söylüyorum
Bu yıldız gibi duruyorum boşlukta, anasına değiyorum kainatın
Bu yıldız gibi titriyor bedenim
Elimin biri alnımda
İkincisini aradım bulamadım.
Sevdayı çek gülün en nazlı halinden, parmaklarım kopup gelsin
Yine bir tozdur adımların, şiirin nabzı atıyor meme uçlarında orospuların
Ayaktan kokmaya başlasın bütün evren, bütün heyulası ile bir Pazar sabahı
Tepede ekili çiçek düşer elbet, kaldırmaz erik dalı boynuna dökülen kokuyu
Açar elbet kanatlarını kuşlar, kitap gibi durdukça dağlar
Evimiz insan dolu, bak bu güzel haber, küfre devam
Kendimi kumlara katıyorum, bir ölüm, suskun ?canım!? derim
Çakıllar arasında çek sevdayı, batar kandiller suyun savkına
En sert yerinden, güçsüz kadınları ile bir şehir
Çatlıyor yağmura doğru tohum, bakır sularda küçük hayaller
