Hakkımızda Hiçbir Şey
ÖFKE
Kendini akşama tamamlayan bir cığara yakarım, yaprakların düşer yere
İçin kendini şiire bırakır, memelerinde bolluğu kiraz yazlarının
Denize benzer alnının madenleri, bir uçurtma rüzgârı saçlarında
Bütün caddelerden geçer ilk haberler, üç damardan üç şiir
Galata kuşları erkenden inmiş, köprüler bir bir tazelenir
Bir öpüşmeyle yırtılır giysilerin, ellerin dalgakıranı olur bütün martıların
Aşk kendini doğrular senin aşkında
Sağ kolumda kök yoktur, her Çarşamba din değişirim
Bileğimde reçine kartpostalları, güneşle takasımdır bu satır sonu lehçelerim
Mayısı aldatıp geldim Haziran?a, bütün ömrümce sarışındım,
Şimdi bir merdivende basamağım ara sıra takıldığım
Kitaplarımın bir sonu vardı yıllar evvel,
Şimdi ceketlerim, kravatlarımın, ayaküstü itiraf
Evler yaptım elimin ulaştığı yerlere, bir bir öldüm durdum
Açlık pezevenkliğidir daha çok midenin
Bütün köşelerini tuttum bu yüzden adımlarımın
Sesi işitilmez resimler yaptım, göğsümün birkaç fersah derininde
Her gün ölen serçeleri vardır sabahlarımın
Çirkinliğim dağları sevmemdendir
Ebemkuşağıdır hazinelerimin en büyüğü
Bana ilişmeyin
İncir gülümsemesi kalsın dudağımın,
Haritaları tutarak varırım bütün kadehlere
Solda bir ay ışığı dönemeci, bu kente bakarken apansız şişer kasığım
Gözlerim ise bir ucu hep doğu, iki dilim ekmek arasına kıyılmış
Uyruksuz öfkedir benim kişisel tarihim
